تاپ‌تن+

رئیس شورای شهر تهران با بیان اینکه پس از پایان مدت لایحه تمدید رایگان بودن مترو و اتوبوس، بدون شک بلیت بر اساس نرخ مصوب دریافت خواهد شد، افزود: افزایش نرخ کرایه حمل و نقل عمومی 25 درصد است.

به گزارش پایگاه خبری شهر، مهدی چمران در حاشیه جلسه سه شنبه شورای اسلامی شهر تهران با اشاره به تصویب دوفوریت لایحه تداوم رایگان بودن مترو و اتوبوس های تندرو تا پایان دهه اول محرم، اظهار داشت: ممکن است اتفاقاتی در تهران رخ دهد و نیاز است به حمل و نقل بیشتر بپردازیم. در همین راستا دولت درخواست تمدید رایگان بودن مترو و اتوبوس را داشت و نیاز بود دوفوریت ارائه شود. چمران افزود: این لایحه با اصلاحاتی به تصویب رسید؛ مقرر شد کمیسیون برنامه و بودجه شورا منابع جایگزین برای مبالغی که مترو و اتوبوسرانی در این مدت دریافت نکرده اند، بررسی و اعلام کند تا در شورا به تصویب برسد و شهرداری به آن بپردازد. وی با بیان اینکه پس از پایان مدت این لایحه، بدون شک و تردید، بلیت بر اساس نرخ مصوب دریافت خواهد شد، گفت: طرح دائمی بودن حمل و نقل عمومی رایگان از دستور شورا خارج شد؛ آنچه اجرا خواهیم کرد مصوبه سال قبل در مورد تخفیفات است و تخفیف جدیدی وجود نخواهد داشت. رئیس شورای شهر تهران با اعلام اینکه میزان افزایش نرخ 25 درصد است، ادامه داد: برای هماهنگی بیشتر و در راستای اینکه فشار بیشتری به مردم وارد نشود، 25 درصد افزایش پیش بینی شد؛ در حالی که حقوق برخی کارکنان 60 درصد افزایش یافته است. چمران در پاسخ به این پرسش که آیا تونل ها قابلیت تبدیل به پناهگاه را دارند، یادآور شد: این موضوع بستگی به عمق تونل ها دارد اما از طرفی دیگر مسأله اصابت ها نیز مطرح است و بستگی به این دارد که وزن بمب و موشک ها تا چه اندازه باشد. به طور کلی می توان گفت که تونل ها از فضاهای عادی امن تر است اما میزان امنیت عمق تونل ها در تهران تفاوت دارد.

من از مشتریان همیشگی مترو و بی آر تی هستم، یعنی حتی گاهی مسیری را که برایم راحت تر است با تاکسی بروم ترجیح می دهم از مترو و بی آر تی استفاده کنم. چرایش را نمی دانم اما یکی از دلایلش این است که غالباً مترو و بی آر تی خنک ترند، البته به استثنای مسیرهای سربالایی بی آر تی که به روایت راننده ها اگر کولر بگیرند ماشین دچار زحمت اضافه می شود تا به مقصد برسد. در حالی که تاکسی ها غالباً به شدت از کولر ماشین شان مراقبت می کنند. بگذریم.

از رفتارهای عجیبی که در مترو غالباً مشاهده می کنم، این است که برخی از شهروندان به خودشان این اجازه را می دهند که مانع بسته شدن در مترو شوند. اما چرا؟ طبیعتاً چون خودشان دارند سوار می شوند. بعضی ها هم که دسته جمعی تردد می کنند، یک نفرشان از پله ها سریع پایین می دود و در مترو را نگه می دارد تا نفرات بعدی با افتخار تمام از راه برسند و فاتحانه وارد واگن ها شوند. اما از نکته های خیلی عجیب ترش این که، مثلاً یک نفر در واگن و نزدیک در می ایستد و وقتی می بیند عده ای از پله ها پایین می آیند که سوار مترو شوند، در را برایشان نگه می دارد تا داخل شوند. آنها هم که از این فردین بازی به وجد آمده اند تشکراتی نثار طرف مقابل می کنند و سوار می شوند. لابد این شهروند محترم هم فکر می کند که کار خوبی کرده و امروزم بدون کار خوب طی نشده است.

اما نکته مقابل این رفتار چیست؟ گاهی در مترو هستیم و راهبر اعلام می کند که بله! چه نشسته اید که در فلان و بهمان ایستگاه توقف نخواهیم داشت و بی زحمت در ایستگاه قبل تر یا بعدتر پیاده شوید. اما چرا باید مترو در یک ایستگاه توقف نداشته باشد؟ مگر ایستگاه به این منظور ساخته نشده؟ یکی از نکته هایش همین نگهداشتن درهاست. شما تصور کن که در طول روز چند نفر در یک خط، چندبار درها را نگه می دارند و هرکدام چند ده ثانیه و گاهی یکی دو دقیقه حرکت قطار را با وقفه روبرو می کند. اینها را که جمع کنید، می بینید چاره ای نمی ماند تا بعضی از ایستگاه های خلوت تر، قربانی این نیت خیر آن دسته از شهروندان بشوند. واقعاً اسم این رفتار را می شود کار خیر گذاشت؟ و چرا آنهایی که این کارها را می کنند، توجه ندارند که ممکن است رفتارشان چه تبعاتی داشته باشد؟ و چرا بخشی از ما، دست از این کارهایمان بر نمی داریم؟ کاری که نفعی کوتاه مدت برای یک یا چند نفر و زیانی بلندمدت تر برای همه مسافران آن خط می تواند داشته باشد. بیچاره آن ایستگاه هایی که باید تاوان این کار بعضی از شهروندان را پس بدهند و طبیعتاً کارمای مترویی یقه این افراد را خواهد گرفت و روزگاری در همان ایستگاه، قربانی همین کارمای شهری خواهند شد.